In en om Boerenvreugd

Kerstballen breien met Arne & Carlos

 

We hebben een nieuw boek in onze  (web)winkel en wat voor één …..

Wie wil dit boek nu niet hebben.

Alleen om de voorkant heb ik het al aangeschaft .

Daar word ik nou vrolijk van..

 

Arne & Carlos, twee Noorse modeontwerpers hebben zich gestort op het kerstballen breien !

En behalve dat dit boek een werkelijk unieke en schitterende voorkant heeft staat het ook nog vol met

patronen..

 

 

 

 

Ja , inderdaad met allemaal patronen om kerstballen te breien.

Ik kan niet wachten om te beginnen.. er staan 55 verschillende kerstballen in dit boek !!

 

 

De kerstballen worden opgevuld met wol.

Arne & Carlos kwamen erachter dat wol de beste vulling was  ( dat wisten wij natuurlijk al lang…)

omdat de ballen dan goed strak en stevig konden worden opgevuld, ze goed in vorm bleven en ook een zeker

gewicht kregen.

 

Een paar ( bamboe) breinaalden met een dikte van 2,5  of 3 mm en wat wol en beginnen maar..

Het is nu toch niet warm meer dus lekker met een kaarsje aan: breien !!

 

Ik hoop op een ware rage.. veel plezier!!

en straks allemaal een boom met ballen van wol…

 

O ja, er staat een leuk filmpje van Arne & Carlos op Youtube: klik hier

 

 

 

 

Een nat dagje…en het aftellen is begonnen.

 

 

 

 

Het aftellen is begonnen…

 

Nog twee weken en we hebben ons eerste weekend van de Najaars Open Dagen alweer gehad.

 

Maar voor die tijd moet er nog heel wat gebeuren.

 

De kasten zijn inmiddels klaar en kunnen worden ingeruimd.

 

Veel is al besteld en ook al binnen gekomen.

 

Dit weekend hebben we het sprookjesvilt bij Teatske opgehaald.

 

Voor de komende Open Dagen hebben we weer heel wat nodig.

 

De viltkast is weer helemaal aangevuld..

 

Dus … jullie kunnen komen eind volgende week…

 

 

 

 

Het zakelijke hebben we meteen maar weer met het aangename verenigd.

 

Al een poosje geleden hadden we voor dit weekend afgesproken dat we ook een lange wandeling zouden maken.

 

Niet wetende dat het weer zo slecht zou zijn…

 

Maar we hebben ons er niet door laten weerhouden..

 

Regenpakken aan, rugzak op en gaan !!

 

En , geloof het of niet.. het is ook heerlijk om door de blubber in de stromende regen te lopen en je daarna in een gezellige dorpskroeg te laten opdrogen.

 

 

Een sfeerbeeld:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Winkelperikelen deel 2

 

 

 

 

Nu de winkel dicht is tot aan de Najaars Open Dagen konden we echt even helemaal los …….

We gaan het nieuwe winkelgedeelte een facelift geven.

 

 

 

 

 

Eerst moesten de tafels worden afgebroken.

Alle voorbeelden weer in gripzakjes, alle takken, mos, stronken naar buiten

De  oude kasten los schroeven en wegzetten.

De oude kasten waren altijd onze balies in de tijd dat we nog regelmatig de KreaDoe bezochten.

Oude herinneringen komen boven….

 

 

 

 

 

en dan lange lege muren

 

 

 

 

 

Meike en Gerrit hebben hout gehaald voor de nieuwe kasten bij de Fixet in Noordwolde..

 

 

 

 

 

Passen en meten..door opper uitvoerder Arjen

 

 

 

 

 

Sommigen doen het even rustig aan…Dennis bijvoorbeeld..

 

 

 

 

 

 

 

Sommigen zijn heel tevreden… zoals Jesse

 

 

 

 

 

Die overigens voor de groten niet onder deed…

 

 

 

 

 

 

Net zo min als Meike voor de mannen…

We hebben direct ook maar even de vensterbanken vernieuwd..

 

 

 

 

 

En dan zijn de kasten bijna klaar.. nu de rest nog!

Wordt vervolgd…

 

 

 

 

Een wollig verhaal…. Schapen scheren

 

Onze schapen zijn weer uit hun warme jas.

Ze lopen wat onwennig in de wei en na het scheren moest eerst weer de rangorde worden bepaald wat één schaap één van haar horens heeft gekost.. wat uiterlijk al niet kan doen.

We hebben tegenwoordig Drentse heideschapen.

Prachtige schapen maar het zijn ” wilde “  schapen.

Door het jaar heen weten we ze elke morgen met een emmertje brokjes wel naar ons toe te lokken om ze enigszins tam te maken maar echt tam zijn ze niet.

Lekker kroelen met ze zit er dus niet in.

Ik was al blij dat we ze de avond voor het scheren in het hok konden opsluiten.

( de vacht moet droog zijn voor het scheren en je weet hier maar nooit..)

De schaapscheerder had ook wel ontzag voor de indrukwekkende horens van de dames.

Eén voor één werden ze op hun achterwerk gezet en geschoren.

Een mooi gezicht is dat altijd.

Na het scheren meteen maar even pillen. We hebben ze tenslotte nú te pakken.

Dat voorkomt weer een hoop darmproblemen.

En ja, dan heb je na een uurtje een grote berg met prachtige wol.

De wol van Drentse Heideschapen is heel geschikt om te vilten.

Het heeft een wat harige structuur en is wat harder en grover dan de Tesselse schapen.

Als er klanten zijn die de  wol willen uitproberen:

in de winkel zijn de vachten te koop voor 5  euro per vacht. ( zolang de voorraad strekt…)

Wil je meer weten over dit oudste schapenras van West Europa?

www.drentsheideschaap.nl

 

 

 

 

 

 

Dorp…

 

Door een vreselijk ongeluk is één van onze dorpsgenoten deze week om het leven gekomen.

Dit weekend was ons jaarlijks dorpsfeest.

Nu hangen bij alle huizen van het dorp de vlaggen halfstok.

Het dorp is stil.

Iedereen is aangeslagen.

Vanmorgen vroeg kwam de TNT met de pakketten.

Op mijn vraag waarom ze vandaag zo ( lekker) vroeg waren was het antwoord: Jullie hebben vanmiddag een begrafenis. Daar willen wij niet door heen rijden met onze pakketten dus we hebben vandaag een extra auto ingezet om alles vroeg te bezorgen.

Dat is het leven op het platteland.

Eén met elkaar.

 

Muizen in de Hoofdrol

 

 

 

 

De komende dagen wil ik het graag eens over muizen hebben

Niet omdat ik daar zo gek op ben maar omdat we weer een aanvulling krijgen op de muizen serie van atelier Tintangel deze week.

Ik begin met een stukje over  muizen uit het weblog van onze dochter    http://koetjeskalfjes.blogspot.com/

 

Waarschuwing! Dit blog kan schokkende informatie bevatten voor mensen met een fobie voor muizen!!

 

 

Een paar weken terug had Jesse van wat maïskolven een kuilbult gemaakt waar hij ontzettend veel mee speelde.

De losse korrels in de voermengwagen, de kolven vormden de bult.

Ik was al bang dat het muizen zou aantrekken, maar ik wilde Jesse zo graag even een paar dagen laten spelen met zijn echte maïs.

Maar toen ik op een gegeven moment zijn maïsbult zag golven en drie muizen zag wegsprinten, was het gebeurd.

We hebben alle maïs weggegooid en vier vallen geplaatst.

Anderhalve dag en 7 dode muizen later waren we aardig muisvrij.

Dacht ik.

Een paar weken later.

De eerste keutels in de la.

Geknaag en getrippel op het plafond en een muis die we weg zagen schieten.

Het werd steeds erger en ze werden steeds brutaler.

Overal stank van muizen.

Keutels en plas tussen speelgoed en placemats.

Marret en Jesse die (overigens broodnuchter) vanuit de kamer riepen dat er een muis in de gordijnen klom.

Tot twee keer toe een muis die uit de la sprong als ik hem open deed.

En toen ze op een middag terwijl ik met visite in de kamer zat met z’n drieën tegelijk tussen de kinderen door begonnen te lopen, heb ik de aanval geopend.

Ik was ze zo gruwelijk zat!

Ik vind ze vies, ik vind het smerig dat ze overal maar lopen, poepen, plassen en alles kapot knagen en ik schrik me elke keer rot als er een uit de la springt.

En dat ik op mijn eigen keukenla moet kloppen om te vragen of ik hem ongestoord mag openen, gaat me echt te ver.

Ik zag overal muizen, of ze er nou echt waren of niet.

En ik begon er over te dromen.

De muizen hadden mijn huis overgenomen!!!

Met een kilo gif en zeven vallen zijn we ten aanval gegaan.

In enkele dagen 13 muizen gevangen met de klemmen.

Jemig,blijkbaar was de maïs een goede voedingsbron voor een aantal muizennestjes!

En inmiddels begint het gif, wat ze volop hebben gevreten, ook zijn uitwerking te doen.

Ik hou niet van gif.

Ik vind het gevaarlijk voor de kinderen en voor onze katten (die op de deel hun werk doen, maar niet in huis komen) en ik vind het zielig voor de muizen die langzaam in een hoekje dood zitten te gaan.

Bovendien kun je de meeste muizen niet meer vinden en weet je alleen door de vreselijk indringende lucht van muizenlijkjes en de hoeveelheid vliegen die weer toeneemt, dat ze dood moeten zijn.

Maar als je huis overgenomen is, gooi je nou eenmaal alles in de strijd!

Op een ochtend zat er ook een zielig muisje achter de prullenbak dood te gaan.

Hij verplaatste zich af en toe een paar centimeter, maar meer kon hij niet.

Ik vond het zielig, maar ben nou eenmaal niet zo’n held dat ik hem met een baksteen op zijn kop uit zijn lijden durf te verlossen.

Ik kwam ’s avonds laat thuis en liep naar de prullenbak om wat weg te gooien.

Ik ging ergens boven op staan en het kraakte.

Ik wist niet waar ik het zoeken moest toen ik realiseerde wat het zijn moest.

Wat was dit afschuwelijk!

Ik wist niet hoe gauw ik mijn laars uit moest trekken, alsof ik dit afschuwelijke gevoel van me af kon gooien.

Eenmaal bedaard was mijn enige troost dat ik het beestje toch uit zijn lijden had verlost.

Rot muizen.

Als je geen fobie voor ze hebt, dan zorgen ze wel dat je dat krijgt!

De Linde

 

 

Vandaag weer boven de 30 graden.

Heerlijk vind ik dat.

Maar wij zijn dan ook in het gelukkige bezit van twee grote Linde’s

En als het erg warm is dan is er geen betere plek om te zijn dan onder de Linde.

Allereerst is de schaduw veel prettiger dan onder een parasol omdat de warmte er onder weg kan.

Maar de Linde heeft ook iets magisch. Vooral tijdens de bloei.

Ga er onder zitten als je een dip hebt en heel erg moe bent..

Na een uurtje heb je weer alle energie van de wereld.

De geur van de Lindebloesem doet wonderen en is zo overheerlijk!

 

 

Van de lindebloesem is bekend dat het ontspannend werkt.

Doe een handvol lindebloesem ´s avonds in het bad en je slaapt heerlijk!

Maar ook lindebloesemthee , zowel warm als koud,   is heerlijk , met een smaak van honing!

Behalve dat de thee erg lekker is heeft het ook een aantal geneeskrachtige werkingen.

De thee is goed bij verkoudheid, werkt slijmoplossend, zweetafdrijvend, slaapverwekkend, bloedzuiverend.

De oogst van de bloesem moet voorzichtig gebeuren.

Vlak voor het hoogtepunt van de bloei knip je de bloesem met de schutbladeren er af en legt het voorzichtig in manden.

Je kunt de bloesem vers gebruiken maar ook heel goed drogen.

 

 

Lindebloesemwater

 

En weet je dat je met lindebloesemwater ook sproeten kan verbleken.

Ik zou het niet doen want ik vind sproeten prachtig , maar als je een andere mening bent toegedaan probeer dan je huid eens te wassen met lindebloesemwater en herhaal dat regelmatig.

Een handvol bloesem in een liter koud water gooien, een paar uur laten staan en je hebt bloesemwater!

 

En heb je geen lindebloesem in de buurt.. er zijn allerlei lekkere lindebloesem producten te koop..

 

 

 

 

De Seizoentafel

 

Maar ook op de seizoentafel kunnen we de Linde terug vinden…

Met de pakketten van atelier Tintangel : Hoog in de Lindeboom kun je de zomertafel inrichten.

 

Maak een hoekje vrij met alleen de tere kleuren groen van de Linde,

zet er als je hebt een mooie tak met Lindebloesem bij en geniet ervan !

 

Rondom de lindebloesem wemelt het altijd van de zoemende bijen.

Ook deze kun je terug laten komen op de zomertafel.

We hebben verschillende pakketten met bijen.

 

 

 

 

De pakketten zijn te koop in onze webwinkel www.nielsholgersson.nl

 

of in onze winkel in Oosterstreek.

De winkel is deze zomer elke vrijdag en zaterdag geopend.

 

 

 

Een wollig verhaal … het kaarden van de wol

 

 

 

Na ons avontuur met de Gotland schapen zijn we een tijdje overgegaan op geiten.

Ook dat was een leuke tijd.

We hadden een paar nubische geiten met van die lange hangoren.

 

 

Hele lieve geiten.

De uitdrukking ” van geiten leer je vloeken “  was niet op hen van toepassing.

Behalve misschien die ene keer toen de nieuwe ramen tegen het huis klaar stonden om ingezet te worden ( mooie nieuwe dubbelglas ramen hadden we besteld) en er een ram ontsnapt was…

We hoorden een klap en veel gerinkel en zagen even later de ram staan bij de kapotte ramen.. hij had zichzelf in de spiegeling van de ruit gezien en gedacht met een concurrent te maken te hebben.

We hebben het hem vergeven!

 

Na de nubische geiten hebben we het een poosje geprobeerd met angora geiten maar onze geiten waren zwak en vaak ziek dus daar hadden we teveel zorgen over.

De geiten waren overigens prachtig om te zien, heel aanhankelijk en hadden o zo’n mooie vacht. ( haren, geen wol !!)

 

 

Daarna kregen we soay schapen maar daarover een volgende keer.

 

 

Nu een stukje over het kaarden van wol.

 

 

Het kaarden van wol is belangrijk om de wol beter verwerkbaar te maken bij het spinnen of vilten.

Kaarden en kammen zijn voorbewerkingen, waarbij de haren of vezels in dezelfde richting komen te liggen. Bij de techniek van vilten of het maken van wollen dekbedden is het kaarden heel belangrijk.

Het kaarden ( of kammen) van de wol heeft enkele grote voordelen.

Het grootste vuil wordt uit de vacht gekamd,  de haren komen allemaal in de zelfde richting te liggen en dit levert een veel sterkere draad op, de wol wordt mooi egaal gekamd.

Bij het vilten kunnen we dakspansgewijs de dekentjes neerleggen om mooi vilt te krijgen.

Ook het spinnen zal gemakkelijker gaan omdat we de plukken wol niet uit elkaar hoeven te trekken tijdens het spinnen.

 

Het kaarden gebeurt met een kam met stalen punten.

In onze winkel/webshop verkopen we de kaardenborstels van Louet.

Het kaardbeslag dat Louët gebruikt is gemaakt van verzinkt staaldraad. De hoge kwaliteit garandeert een lange levensduur.

Het kammen op zich is een heel werk maar ook rustgevend. Lekker buiten met de heerlijk geurende wol om je heen.

Voor wie wat grotere hoeveelheden wil kaarden of echt dekentjes wol wil maken zijn er de kaardenmolens.

We hebben ze allebei : de handmolens en de electrische.

 

Het resultaat is een mooi gekaard dekentje. Heel fijn bij het vilten!

 

Ook kun je meerdere kleuren wol kaarden zodat er een mooie mengeling ontstaat wat ook weer heel leuk te gebruiken is bij het spinnen of vilten.

 

 

Ook in de wolfabrieken wordt de wol gekaard.

 

Je krijgt dan kaardvlies, een luchtige deken van soepele , vormbare wol dat ook weer goed te gebruiken is bij het vilten en spinnen. Het vlies is ongeveer 3 cm dik.

Het kaarden gebeurde vroeger met behulp van de kaardebol.

 

 

 

Nu maken we daar leuke egeltjes van…

 

uit het boek: De Seizoenentafel van Marjolein van Leeuwen.

 

 

 

 

Een wollig verhaal..het gotland pelsschaap en het wassen van wol.

 

 

Vanmorgen vroeg heb ik weer eens een vacht gewassen.

Heerlijk vind ik dat.

Het ruikt lekker ( vind ik tenminste) en je krijgt er zulke heerlijke zachte handen van.

Na het wassen en spoelen heb ik de wol op de grote tafel in de tuin gelegd waar het nu lekker ligt te drogen.

Met een kopje koffie erbij dacht ik terug aan de tijd dat we zelf gotlanders hadden:

 

Jaren geleden, inmiddels ongeveer 30 jaar geleden kwamen we hier op de boerderij terecht en kochten we onze eerste schapen: Aagje en Betje.

Twee kleine gotland pelsschaapjes die we ergens in de buurt van Coevorden bij een andere boerderij hadden opgehaald.

Gotland pelsschapen zijn prachtige slanke schapen met een schitterende blauwgrijze vacht vol krullen.

Ik hield niet zo van die dikke schapen met die enorme koppen dus vandaar deze keus.

Het gotland pelsschaap was toen nog niet zo bekend in Nederland, gelukkig zie je ze nu veel meer.

Behalve dat het een prachtig schaap was, was het een Zweeds schaap dus dat moest wel goed zijn…..

 

 

Het Gotland pelsschaap komt van het Zweedse eiland Gotland.

De pelzen van de lammeren werden gebruikt voor bontjassen en mutsen, ik houd niet van bont maar ik moet eerlijk toegeven dat deze pelzen prachtig zijn !

De vacht is ook schitterend, zijdezacht ! Prachtig!

Omdat de wol snel vervilt worden de schapen twee keer per jaar geschoren en heb je een wintervacht en een zomervacht.

De zomervacht is wat fijner van structuur, de wintervacht is wat stugger.

De wol is heel goed te gebruiken bij het vilten.

De mooie krullen kun je meevilten of je kunt de wol kaarden en de dan gladde wol gebruiken voor het vilten of het spinnen.

Ooit heb ik er eens een trui van gebreid. Zo mooi!

Omdat er 30 jaar geleden nog niet heel veel rammen in Nederland waren was het moeilijk de schapen te laten dekken.

De fokvereniging stelde hoge eisen en de rammen waren erg duur. Voor ons een reden om op een gegeven moment over te stappen op andere schapen. Daarover later meer.

 

Wil je meer weten over het Gotland pelsschaap dan kun je terecht bij de

Vereniging het Gotland Pelsschaap.

 

Het wassen van schapenwol:

Begin met het verwijderen van vuil en stro uit de vacht. Ik trek grotere stukken stront er altijd uit en gooi het weg.

Doe de vacht dan in een grote teil of emmer met goed warm ( heet) water met een lekkere hoeveelheid zout en laat het daarin een nacht staan.

Gebruik liever meerdere emmers dan teveel wol in één emmer.

 

 

Spoel de wol vervolgens heel goed uit onder de lauwwarme kraan.

Als het goed is komt het meeste vuil nu wel los. Een enkele keer herhaal ik deze procedure.

Was de wol dan met een wolwasmiddel en spoel het weer heel goed uit. Knijp de wol uit en leg het te drogen.

Zelf wacht ik altijd op een lekkere warme dag met een windje, dan droogt de wol het beste.

De wol kan natuurlijk vervilten. Maar vervilten gebeurt onder invloed van water – zeep- wrijven.

Wol kan er heel goed tegen dat je het met heet water spoelt. Laat de wol wennen aan de temperatuur, maak het water steeds warmer.

Als je zeep gaat gebruiken moet je voorzichtiger zijn. Was de wol losjes in lauw water met een goed wolwasmiddel want anders heb je straks een klomp wol in je handen ipv mooie zachte losse wol. Zelf gebruik ik nooit de centrifuge maar ik weet dat velen het wel doen. Doe in dat geval de wol in een sloop en zet de centrifuge niet op de hoogste stand.

 

 

 

 

Madeliefje, een Sprookje..

Het madeliefje..

 

Buiten op het land, dicht bij de weg, lag een landhuis; je hebt het zeker zelf wel eens gezien!

Aan de voorkant is een kleine tuin met bloemen en een geschilderd hek; vlak daarbij aan de greppel, midden in het heerlijkste, groene gras, groeide een madeliefje; de zon scheen net zo warm en zo mooi op dat bloempje als op de grote, rijke prachtbloemen in de tuin en daarom groeide het van uur tot uur. Op een morgen was het bloempje helemaal ontloken met zijn helderwitte blaadjes, die als stralen rondom het gouden zonnetje binnenin staan. Het dacht er niet aan dat niemand het daar in het gras zag, en dat het maar een arm, geminacht bloempje was; nee, het was zo tevreden en blij. Het keerde zich naar de zon toe, keek erin en luisterde naar de leeuwerik, die in de lucht zong. Het madeliefje was zo gelukkig of het een grote feestdag was; en toch was het maar een maandag. Alle kinderen waren op school en terwijl zij in hun bank zaten en iets leerden, zat het bloempje op zijn groene steeltje en leerde ook: de warme zon en alles in de omtrek vertelden hoe goed God is; en het vond dat die kleine leeuwerik zo duidelijk en mooi zong, van wat het in stilte voelde. Het madeliefje zag met een soort eerbied op naar de gelukkige vogel die kon zingen en vliegen, maar het was helemaal niet bedroefd dat het dit zelf niet kon. Ik kan toch horen en zien! dacht het. De zon schijnt op mij en de wind kust mij. O, wat ben ik toch rijk!

Binnen het hek stonden vele stijve, voorname bloemen; hoe minder zij geurden hoe trotser zij hun kopje opstaken. De pioenen bliezen zich op om nog groter te schijnen dan de rozen — maar het is de grootte niet die het doet; de tulpen hadden de mooiste kleuren, dat wisten ze wel — en ze stonden daar zo rank, opdat men het nog beter kon zien. Ze letten helemaal niet op dat kleine madeliefje daarbuiten, maar het keek des te meer naar hen en dacht: Wat zijn ze toch rijk en mooi. Ja, daar komt die mooie vogel zeker op neervliegen!

Goddank, dat ik er zo dichtbij sta, dan kan ik dat moois toch zien!

En terwijl het bloempje dit dacht, kwam “kwierewiet!,” de leeuwerik aanvliegen, maar niet naar de pioenen en de tulpen, nee, naar het arme madeliefje in het gras, dat van vreugde zo schrok dat het helemaal niet meer wist wat het daarvan denken moest.

Het vogeltje danste rondom het bloempje en zong: “Nee, wat is het gras toch zacht! En kijk eens wat een lief bloempje met goud in ‘t hartje en zilver op zijn blaadjes!” En werkelijk zag het gele vlekje in het madeliefje eruit als goud, en de blaadjes eromheen waren helderwit.

Hoe gelukkig het madeliefje was kan niemand begrijpen. De vogel kuste het met zijn snavel, zong een lied voor het bloempje en vloog toen weer de blauwe lucht in. Het duurde zeker wel een heel kwartier, vóór de bloem tot zichzelf kwam. Half schuchter en toch zielsvergenoegd keek het naar de bloemen binnen in de tuin; die hadden immers de eer en de zaligheid aanschouwd die het bloempje ten deel waren gevallen, die moesten toch begrijpen welk een vreugde dat was. Maar de tulpen stonden daar nog eens zo stijf en trokken een spits gezicht en waren vuurrood, want ze hadden zich geërgerd. De pioenen hadden helemaal dikke koppen, boe!, het was maar goed dat ze niet konden praten, want anders had het madeliefje een flink standje van ze gekregen. De arme, kleine bloem kon heel goed merken dat ze niet in hun humeur waren en dat speet haar heel erg.

Op hetzelfde ogenblik kwam er een meisje in de tuin met een groot mes, scherp en blinkend, ze ging naar de tulpen toe en sneed de een na de ander af. “Hu!” zuchtte het madeliefje, “dat is toch verschrikkelijk, nu is ‘t met ze gedaan!” Toen ging het meisje met de tulpen weg. Het madeliefje was er blij om, dat het buiten in het gras stond en maar een klein, arm bloempje was; het voelde zich echt dankbaar, en toen de zon onderging vouwde het zijn blaadjes toe, sliep in en droomde de hele nacht van de zon en van de kleine vogel.

De volgende morgen, toen de bloem weer blij al haar witte blaadjes als kleine armpjes uitstrekte naar de lucht en het licht, herkende zij de stem van de vogel, maar nu was het een droevig lied dat hij zong. Ja, de arme leeuwerik had er wel een goede reden voor, hij was gevangen en zat nu in een kooi dicht bij het open venster. Hij zong van vrij en gelukkig rondvliegen, hij zong van het jonge, groene koren op het veld en van de heerlijke reis die hij op zijn vleugels tot hoog in de lucht kon maken. De arme vogel was in een droeve stemming, hij zat in de kooi gevangen.

Het madeliefje wilde zo graag helpen, maar hoe moest het dat doen; ja, dat was moeilijk te bedenken. Het vergat helemaal hoe prachtig alles rondom stond, hoe warm de zon scheen, hoe mooi wit zijn eigen blaadjes eruitzagen; ach, het kon alleen maar aan de gevangen vogel denken, waarvoor het helemaal niets kon doen.

Toen kwamen op hetzelfde ogenblik twee kleine jongens uit de tuin; een van hen had een mes in de hand, net zo groot en zo scherp als het mes dat het meisje had gehad om de tulpen mee af te snijden. Ze gingen recht op het madeliefje af, dat helemaal niet kon begrijpen wat ze wilden.

“Hier kunnen we een pracht van een graszode snijden voor de leeuwerik!” zei de ene jongen, en begon een diepe insnijding te maken aan vier kanten om het madeliefje heen, zodat het midden op de graszode kwam te staan.

“Trek die bloem uit!” zei de andere jongen, en het madeliefje beefde van angst. Want te worden uitgetrokken betekende het leven verliezen, en het wilde toch zo graag blijven leven nu het met de graszode in de kooi moest bij de gevangen leeuwerik.

“Nee, laat het zitten!” zei de andere jongen, “het staat zo aardig!” En zo bleef het zitten en kwam met de graszode in de kooi bij de leeuwerik.

Maar de arme vogel klaagde luid over zijn verloren vrijheid en sloeg met de vleugels tegen de ijzeren tralies van de kooi; het madeliefje kon niet praten, kon geen woord van troost zeggen, hoe graag het ook wilde. Zo verliep de hele morgen.

“Hier is geen water!” zei de gevangen leeuwerik, “zij zijn allemaal uit en hebben vergeten mij een druppel te drinken te geven. Mijn keel is droog en brandend. Van binnen ben ik vuur en ijs, en de lucht is zo zwaar!

Ach, ik moet sterven, ik moet weg van de warme zonneschijn, van ‘t frisse groen, van al de heerlijkheid, die God geschapen heeft!” En toen boorde hij zijn snaveltje in de koele graszode om wat op te frissen; daarbij vielen zijn ogen op het madeliefje en de vogel knikte tegen de bloem, kuste haar met zijn snavel en zei: “Jij moet ook hierbinnen verdorren, jij arm bloempje! Jou en dit groen plekje gras heeft men mij gegeven in plaats van die grote, wijde wereld, die ik daarbuiten had. Elk grassprietje moet voor mij een groene boom zijn, elk van je witte blaadjes een geurende bloem. Ach, je vertelt me alleen maar hoeveel ik verloren heb!”

Kon iemand hem maar troosten! dacht het madeliefje, maar het kon geen blad verroeren; de geur evenwel die uit zijn fijne blaadjes stroomde, was heel wat sterker dan anders bij dit bloempje voorkomt; dat merkte de vogel ook, en ofschoon hij versmachtte van dorst en in zijn kwelling de groene grassprietjes uittrok, raakte hij toch de bloem niet aan.

Het werd avond, en nog kwam er niemand om het arme vogeltje een druppel water te brengen. Toen strekte het zijn mooie vleugels uit, schudde ze krampachtig, zijn zang was een weemoedig piet-piet, zijn kopje boog zich naar de bloem toe en zijn hartje brak van gebrek en verlangen. Toen kon de bloem niet, zoals de avond tevoren, zijn blaadjes samenvouwen en slapen. Zij boog zich ziek en treurig ter aarde.

Eerst de volgende morgen kwamen de jongens, en toen ze zagen dat de vogel dood was huilden ze, huilden bittere tranen, en groeven een allerliefst graf dat met bloemblaadjes versierd werd. Het dode vogeltje werd in een mooi rood doosje gelegd, een koninklijke begrafenis moest het hebben, dat arme vogeltje. Toen het nog in leven was en zong vergaten zij hem, lieten hem zitten in zijn kooi en aan alles gebrek lijden, maar nu kreeg het praal en veel tranen.

Maar de graszode met het madeliefje werd op de weg in het stof geworpen, niemand dacht aan het bloempje dat toch het meest voor het vogeltje gevoeld had en het zo graag had willen troosten.

 

Uit: Hans Christiaan Andersen: Sprookjes en Verhalen uit het Deens vertaald door Anneke van Hees