Archive for mei 2011

Mindfull

 

 

 

 

 

 

 

Vrij zijn van wensen leidt tot innerlijke rust (Lao Tse)

 

 

Een wollig verhaal..het gotland pelsschaap en het wassen van wol.

 

 

Vanmorgen vroeg heb ik weer eens een vacht gewassen.

Heerlijk vind ik dat.

Het ruikt lekker ( vind ik tenminste) en je krijgt er zulke heerlijke zachte handen van.

Na het wassen en spoelen heb ik de wol op de grote tafel in de tuin gelegd waar het nu lekker ligt te drogen.

Met een kopje koffie erbij dacht ik terug aan de tijd dat we zelf gotlanders hadden:

 

Jaren geleden, inmiddels ongeveer 30 jaar geleden kwamen we hier op de boerderij terecht en kochten we onze eerste schapen: Aagje en Betje.

Twee kleine gotland pelsschaapjes die we ergens in de buurt van Coevorden bij een andere boerderij hadden opgehaald.

Gotland pelsschapen zijn prachtige slanke schapen met een schitterende blauwgrijze vacht vol krullen.

Ik hield niet zo van die dikke schapen met die enorme koppen dus vandaar deze keus.

Het gotland pelsschaap was toen nog niet zo bekend in Nederland, gelukkig zie je ze nu veel meer.

Behalve dat het een prachtig schaap was, was het een Zweeds schaap dus dat moest wel goed zijn…..

 

 

Het Gotland pelsschaap komt van het Zweedse eiland Gotland.

De pelzen van de lammeren werden gebruikt voor bontjassen en mutsen, ik houd niet van bont maar ik moet eerlijk toegeven dat deze pelzen prachtig zijn !

De vacht is ook schitterend, zijdezacht ! Prachtig!

Omdat de wol snel vervilt worden de schapen twee keer per jaar geschoren en heb je een wintervacht en een zomervacht.

De zomervacht is wat fijner van structuur, de wintervacht is wat stugger.

De wol is heel goed te gebruiken bij het vilten.

De mooie krullen kun je meevilten of je kunt de wol kaarden en de dan gladde wol gebruiken voor het vilten of het spinnen.

Ooit heb ik er eens een trui van gebreid. Zo mooi!

Omdat er 30 jaar geleden nog niet heel veel rammen in Nederland waren was het moeilijk de schapen te laten dekken.

De fokvereniging stelde hoge eisen en de rammen waren erg duur. Voor ons een reden om op een gegeven moment over te stappen op andere schapen. Daarover later meer.

 

Wil je meer weten over het Gotland pelsschaap dan kun je terecht bij de

Vereniging het Gotland Pelsschaap.

 

Het wassen van schapenwol:

Begin met het verwijderen van vuil en stro uit de vacht. Ik trek grotere stukken stront er altijd uit en gooi het weg.

Doe de vacht dan in een grote teil of emmer met goed warm ( heet) water met een lekkere hoeveelheid zout en laat het daarin een nacht staan.

Gebruik liever meerdere emmers dan teveel wol in één emmer.

 

 

Spoel de wol vervolgens heel goed uit onder de lauwwarme kraan.

Als het goed is komt het meeste vuil nu wel los. Een enkele keer herhaal ik deze procedure.

Was de wol dan met een wolwasmiddel en spoel het weer heel goed uit. Knijp de wol uit en leg het te drogen.

Zelf wacht ik altijd op een lekkere warme dag met een windje, dan droogt de wol het beste.

De wol kan natuurlijk vervilten. Maar vervilten gebeurt onder invloed van water – zeep- wrijven.

Wol kan er heel goed tegen dat je het met heet water spoelt. Laat de wol wennen aan de temperatuur, maak het water steeds warmer.

Als je zeep gaat gebruiken moet je voorzichtiger zijn. Was de wol losjes in lauw water met een goed wolwasmiddel want anders heb je straks een klomp wol in je handen ipv mooie zachte losse wol. Zelf gebruik ik nooit de centrifuge maar ik weet dat velen het wel doen. Doe in dat geval de wol in een sloop en zet de centrifuge niet op de hoogste stand.

 

 

 

 

Madeliefje van Tintangel en anderen…

 

 

Vandaag is er weer een leuk nieuw pakket van atelier Tintangel uitgekomen:  Madelief uit het Muizentuintje..

Een toepasselijk pakketje in onze madeliefjesweek  !!

 

 

Muis Madelief tuiniert graag en heeft een emmer, gieter en schoffel.

Met zonnebloem en pompoenen een zomers tafereeltje.

Vanaf nu verkrijgbaar in onze webwinkel:  Niels Holgersson

 

En mocht je nog meer madeliefjes willen maken..we hebben nog een aantal madeliefjes pakketen

 

Eén van Anne-Merijntje

 

 

en nog een mooie van Pippilotta:

 

 

Een zonnig weekend allemaal!!

 

 

 

 

Madeliefje, een Sprookje..

Het madeliefje..

 

Buiten op het land, dicht bij de weg, lag een landhuis; je hebt het zeker zelf wel eens gezien!

Aan de voorkant is een kleine tuin met bloemen en een geschilderd hek; vlak daarbij aan de greppel, midden in het heerlijkste, groene gras, groeide een madeliefje; de zon scheen net zo warm en zo mooi op dat bloempje als op de grote, rijke prachtbloemen in de tuin en daarom groeide het van uur tot uur. Op een morgen was het bloempje helemaal ontloken met zijn helderwitte blaadjes, die als stralen rondom het gouden zonnetje binnenin staan. Het dacht er niet aan dat niemand het daar in het gras zag, en dat het maar een arm, geminacht bloempje was; nee, het was zo tevreden en blij. Het keerde zich naar de zon toe, keek erin en luisterde naar de leeuwerik, die in de lucht zong. Het madeliefje was zo gelukkig of het een grote feestdag was; en toch was het maar een maandag. Alle kinderen waren op school en terwijl zij in hun bank zaten en iets leerden, zat het bloempje op zijn groene steeltje en leerde ook: de warme zon en alles in de omtrek vertelden hoe goed God is; en het vond dat die kleine leeuwerik zo duidelijk en mooi zong, van wat het in stilte voelde. Het madeliefje zag met een soort eerbied op naar de gelukkige vogel die kon zingen en vliegen, maar het was helemaal niet bedroefd dat het dit zelf niet kon. Ik kan toch horen en zien! dacht het. De zon schijnt op mij en de wind kust mij. O, wat ben ik toch rijk!

Binnen het hek stonden vele stijve, voorname bloemen; hoe minder zij geurden hoe trotser zij hun kopje opstaken. De pioenen bliezen zich op om nog groter te schijnen dan de rozen — maar het is de grootte niet die het doet; de tulpen hadden de mooiste kleuren, dat wisten ze wel — en ze stonden daar zo rank, opdat men het nog beter kon zien. Ze letten helemaal niet op dat kleine madeliefje daarbuiten, maar het keek des te meer naar hen en dacht: Wat zijn ze toch rijk en mooi. Ja, daar komt die mooie vogel zeker op neervliegen!

Goddank, dat ik er zo dichtbij sta, dan kan ik dat moois toch zien!

En terwijl het bloempje dit dacht, kwam “kwierewiet!,” de leeuwerik aanvliegen, maar niet naar de pioenen en de tulpen, nee, naar het arme madeliefje in het gras, dat van vreugde zo schrok dat het helemaal niet meer wist wat het daarvan denken moest.

Het vogeltje danste rondom het bloempje en zong: “Nee, wat is het gras toch zacht! En kijk eens wat een lief bloempje met goud in ‘t hartje en zilver op zijn blaadjes!” En werkelijk zag het gele vlekje in het madeliefje eruit als goud, en de blaadjes eromheen waren helderwit.

Hoe gelukkig het madeliefje was kan niemand begrijpen. De vogel kuste het met zijn snavel, zong een lied voor het bloempje en vloog toen weer de blauwe lucht in. Het duurde zeker wel een heel kwartier, vóór de bloem tot zichzelf kwam. Half schuchter en toch zielsvergenoegd keek het naar de bloemen binnen in de tuin; die hadden immers de eer en de zaligheid aanschouwd die het bloempje ten deel waren gevallen, die moesten toch begrijpen welk een vreugde dat was. Maar de tulpen stonden daar nog eens zo stijf en trokken een spits gezicht en waren vuurrood, want ze hadden zich geërgerd. De pioenen hadden helemaal dikke koppen, boe!, het was maar goed dat ze niet konden praten, want anders had het madeliefje een flink standje van ze gekregen. De arme, kleine bloem kon heel goed merken dat ze niet in hun humeur waren en dat speet haar heel erg.

Op hetzelfde ogenblik kwam er een meisje in de tuin met een groot mes, scherp en blinkend, ze ging naar de tulpen toe en sneed de een na de ander af. “Hu!” zuchtte het madeliefje, “dat is toch verschrikkelijk, nu is ‘t met ze gedaan!” Toen ging het meisje met de tulpen weg. Het madeliefje was er blij om, dat het buiten in het gras stond en maar een klein, arm bloempje was; het voelde zich echt dankbaar, en toen de zon onderging vouwde het zijn blaadjes toe, sliep in en droomde de hele nacht van de zon en van de kleine vogel.

De volgende morgen, toen de bloem weer blij al haar witte blaadjes als kleine armpjes uitstrekte naar de lucht en het licht, herkende zij de stem van de vogel, maar nu was het een droevig lied dat hij zong. Ja, de arme leeuwerik had er wel een goede reden voor, hij was gevangen en zat nu in een kooi dicht bij het open venster. Hij zong van vrij en gelukkig rondvliegen, hij zong van het jonge, groene koren op het veld en van de heerlijke reis die hij op zijn vleugels tot hoog in de lucht kon maken. De arme vogel was in een droeve stemming, hij zat in de kooi gevangen.

Het madeliefje wilde zo graag helpen, maar hoe moest het dat doen; ja, dat was moeilijk te bedenken. Het vergat helemaal hoe prachtig alles rondom stond, hoe warm de zon scheen, hoe mooi wit zijn eigen blaadjes eruitzagen; ach, het kon alleen maar aan de gevangen vogel denken, waarvoor het helemaal niets kon doen.

Toen kwamen op hetzelfde ogenblik twee kleine jongens uit de tuin; een van hen had een mes in de hand, net zo groot en zo scherp als het mes dat het meisje had gehad om de tulpen mee af te snijden. Ze gingen recht op het madeliefje af, dat helemaal niet kon begrijpen wat ze wilden.

“Hier kunnen we een pracht van een graszode snijden voor de leeuwerik!” zei de ene jongen, en begon een diepe insnijding te maken aan vier kanten om het madeliefje heen, zodat het midden op de graszode kwam te staan.

“Trek die bloem uit!” zei de andere jongen, en het madeliefje beefde van angst. Want te worden uitgetrokken betekende het leven verliezen, en het wilde toch zo graag blijven leven nu het met de graszode in de kooi moest bij de gevangen leeuwerik.

“Nee, laat het zitten!” zei de andere jongen, “het staat zo aardig!” En zo bleef het zitten en kwam met de graszode in de kooi bij de leeuwerik.

Maar de arme vogel klaagde luid over zijn verloren vrijheid en sloeg met de vleugels tegen de ijzeren tralies van de kooi; het madeliefje kon niet praten, kon geen woord van troost zeggen, hoe graag het ook wilde. Zo verliep de hele morgen.

“Hier is geen water!” zei de gevangen leeuwerik, “zij zijn allemaal uit en hebben vergeten mij een druppel te drinken te geven. Mijn keel is droog en brandend. Van binnen ben ik vuur en ijs, en de lucht is zo zwaar!

Ach, ik moet sterven, ik moet weg van de warme zonneschijn, van ‘t frisse groen, van al de heerlijkheid, die God geschapen heeft!” En toen boorde hij zijn snaveltje in de koele graszode om wat op te frissen; daarbij vielen zijn ogen op het madeliefje en de vogel knikte tegen de bloem, kuste haar met zijn snavel en zei: “Jij moet ook hierbinnen verdorren, jij arm bloempje! Jou en dit groen plekje gras heeft men mij gegeven in plaats van die grote, wijde wereld, die ik daarbuiten had. Elk grassprietje moet voor mij een groene boom zijn, elk van je witte blaadjes een geurende bloem. Ach, je vertelt me alleen maar hoeveel ik verloren heb!”

Kon iemand hem maar troosten! dacht het madeliefje, maar het kon geen blad verroeren; de geur evenwel die uit zijn fijne blaadjes stroomde, was heel wat sterker dan anders bij dit bloempje voorkomt; dat merkte de vogel ook, en ofschoon hij versmachtte van dorst en in zijn kwelling de groene grassprietjes uittrok, raakte hij toch de bloem niet aan.

Het werd avond, en nog kwam er niemand om het arme vogeltje een druppel water te brengen. Toen strekte het zijn mooie vleugels uit, schudde ze krampachtig, zijn zang was een weemoedig piet-piet, zijn kopje boog zich naar de bloem toe en zijn hartje brak van gebrek en verlangen. Toen kon de bloem niet, zoals de avond tevoren, zijn blaadjes samenvouwen en slapen. Zij boog zich ziek en treurig ter aarde.

Eerst de volgende morgen kwamen de jongens, en toen ze zagen dat de vogel dood was huilden ze, huilden bittere tranen, en groeven een allerliefst graf dat met bloemblaadjes versierd werd. Het dode vogeltje werd in een mooi rood doosje gelegd, een koninklijke begrafenis moest het hebben, dat arme vogeltje. Toen het nog in leven was en zong vergaten zij hem, lieten hem zitten in zijn kooi en aan alles gebrek lijden, maar nu kreeg het praal en veel tranen.

Maar de graszode met het madeliefje werd op de weg in het stof geworpen, niemand dacht aan het bloempje dat toch het meest voor het vogeltje gevoeld had en het zo graag had willen troosten.

 

Uit: Hans Christiaan Andersen: Sprookjes en Verhalen uit het Deens vertaald door Anneke van Hees

Madeliefjes…om te smullen

 

 

 

Madeliefjes zijn ook heerlijk om te verwerken in allerlei gerechten.

Ze zijn volop te vinden natuurlijk maar let wel op waar je ze plukt als je ze wilt verwerken in allerlei gerechten! In de berm langs de wegen zou ik ze laten staan, teveel zware metalen en let ook goed op of er niet gespoten is ( of op het weiland er vlak naast)

Ze hebben een beetje nootachtige smaak en zijn daardoor heerlijk op de sla. En zo decoratief!!

Madeliefjes zijn ook zo leuk in de soep. Als je de madeliefjes hebt geplukt gaan de bloemen dicht maar gooi je ze in hete soep dan ontvouwen de bloemblaadjes zich langzaam…

 

Madeliefjeslimonade:

Een heerlijke limonadesiroop gemaakt van madeliefjes. Doe de siroop in een decoratief  flesje en doe er een paar bloemetjes bij in. Een mooi etiket er op maken en alweer zo’n leuk cadeau!

 

Je hebt nodig:

250 gram madeliefjes ( dat zijn er een heleboel, een middagje plukken dus)

halve citroen

40 gram poedersuiker

halve liter kokend water

Giet het kokende water over de madeliefjes en doe er de halve citroen ( in een paar stukken gesneden) bij. Laat dit een nacht staan en giet de massa de volgende dag door een schone (thee)doek.  Doe het vocht in een pan en doe de suiker erbij. Laat het sap koken tot het wat is ingedikt en doe de siroop in een flesje. ( fles voorverwarmen en op een theedoek zetten om kapot springen te voorkomen)

 

 

Ook erg lekker zijn kappertjes van madeliefjes:

Doe een handvol madeliefjes in een pot, doe er wat peperbolletjes bij en een fijngesneden sjalotje.  Giet er dan kokende wijnazijn overheen tot aan de rand van de pot ( zodat alle lucht eruit is) en draai er een metalen deksel op. Laat de pot afkoelen. Heerlijk bij tonijn, in salades of bij de pasta !!!

 

Madeliefjes

 

 

 

 

Deze week doen we de madeliefjes in de hoofdrol..met elke dag een nieuwtje over het madeliefje…

Maagdeliefje..een verwijzing naar de maagd Maria aan wie het madeliefje is gewijd.

 

 

Onze tuin staat er momenteel vol mee, met die leuke kleine witte bloemetjes. En ik denk dat iedereen wel jeugdherinneringen heeft bij het madeliefje want wie heeft ze nou niet geplukt als kleuter?

En weet je nog: trek er een bloemblaadje uit: hij houdt wel van me en bij het volgende blaadje : hij houdt niet van me..

Naast de paardenbloem was dat toch wel één van de eerste bloemen die je kende!

Het madeliefje valt onder de onkruiden maar die benaming kunnen we toch niet over ons hart verkrijgen.

 

Van madeliefjes kun je natuurlijk een mooie ketting maken.

Maak met je nagel een gaatje door het uiteinde van een stengel en steek daar een andere stengel doorheen.

Maak weer een gaatje en ga zo door tot je een hele ketting gemaakt hebt.

Hang hem om je hals , als armband of maak er een mooie haarband van.

Madeliefjes kun je eten, drinken, je kunt ze maken en ze komen voor in verhalen …  maar daarover morgen meer !!

Naast het mooie witte madeliefje is er ook een blauwe soort…ook niet gek hé?

 

 

 

 

Geluk

 

 

 

 

Geluk sluipt naar binnen langs een deur

van waar je niet wist dat je die had opengelaten.

 

*******

 

 

 

Paasvuur

 

Gisterenavond hadden we in ons dorp het Paasvuur.

Een gezellig ieder jaar terugkerend dorpsevenement.

Op 14 mei ???

 

Jawel, want tijdens Pasen werd de vergunning om het vuur te ontsteken ingetrokken omdat we hier in Friesland met een enorme droogte te maken hadden en het gevaar dat een en ander uit de hand zou lopen te groot was.

Maar ….   ook zonder eieren en paashazen was het leuk.

Dit jaar kwam een niet onaanzienlijk deel van de enorme bult uit onze eigen tuin. In het najaar hebben we namelijk een grote schoonmaak gehouden in de tuin en ontzettend veel gesnoeid. Met een trekker met grote kar erachter zijn ladingen hout afgevoerd hier en we hebben gezien wat een enorme fik dat geeft!!

Op 25 meter afstand gloeiden mijn wangen nog en rook ik mijn waxjas!

Het is natuurlijk altijd een beetje een wedstrijd welk dorp de grootste paasbult heeft. Nou die van Oosterstreek mocht er zijn!

Het ontsteken van de paasvuren is van oorsprong een heidens ritueel. Het vuur zou vruchtbaarheid brengen bij mens en dier en over het land. En het zou de boze geesten wegjagen.  Wie weet…

Schapen maken

 

 

Vandaag was er in ons atelier een cursus buitenschaap maken. Van een patroon van atelier Tintangel maakten de cursisten een groot schaap.

Saskia had de bezielende leiding. Altijd leuk en gezellig als zij een cursus geeft. Saskia heeft de kracht iedereen te laten ervaren dat je het kunt. Knap vind ik dat.

Het bleek nog een heel werk. In plaats van met de naaimachine hadden we ervoor gekozen het schaap te festonneren. Alle delen werden aan elkaar gemaakt, vervolgens stevig opgevuld met schapenwol. Als laatste werden de mooie (echte) schapenkrullen er op geprikt met de viltnaald.

We konden het niet laten de kudde even in de wei te zetten. Het had welliswaar net geregend en de pootjes werden een beetje nat  maar het was zo’n leuk gezicht om ze daar allemaal te zien staan!

Dat is toch wel het leuke van zo’n een dagscursus: je gaat aan het eind van de dag met iets naar huis wat nagenoeg klaar is.

Na afloop hebben Saskia en ik nog even gebrainstormd over dagcursussen in de vakantie. Voor alle enthousiastelingen die hier in de buurt ( Friesland-Drenthe-Overijssel) op vakantie gaan van de zomer.

Wie weet gaat het er nog van komen..

          

Bloemetjesboter

 

 Dit jaar hebben we geen kruidentuin en borders meer, te veel werk op dit moment. Dus onze tuin heeft nu veel gras. Maar ook veel mooie vormen en heel veel bomen. Dus helemaal niet saai. Het geeft zelfs heel veel rust !!  Niet alleen omdat we niet bij weer en geen weer op onze knieën in de tuin moeten om het onkruid te wieden maar omdat al die rustige vlakken een weldadige rust uitstralen.

Maar ja, ik kan het natuurlijk niet laten…de weg naar het tuincentrum. Dus komen er steeds meer potten bij. De hele kruidentuin die vorig jaar nog tussen de buxus stond staat nu in gezellige potten langs het huis. Met de viooltjes als stralend middelpunt.

Vanmiddag heb ik maar weer eens bloemetjesboter gemaakt. Zo lekker met een stukje warm stokbrood en een lekker glaasje witte wijn. En zo eenvoudig te maken!

Maak van gezouten roomboter een lekkere kruidenboter. Met veel knoflook , een beetje citroensap en een handvol kruiden uit je kruidentuintje. Meng alles goed door elkaar. ( natuurlijk gaat dat beter als je eerst de boter wat zacht hebt laten worden), leg dan de boter als een rol op een stukje huishoudfolie, vouw het dicht en rol de boter zo tot een mooie ronde vorm. Vouw het folie weer terug en druk in de boter nu allemaal van die mooie viooltjes. Vouw de folie weer dicht en rol de boter nog een paar keer rond. Even hard laten worden in de koelkast, op een mooi schaaltje leggen en voila ( of viola) de bloemetjesboter is klaar!

Heerlijk !  maar ook zo’n leuk cadeautje om weg te geven!